Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΔΩΜΑΤΙΟ 56


     Ήταν απλά ένα μικρό μήνυμα στο κινητό μου.Ο αποστολέας άγνωστος.
”12μ.μ.Ξενοδοχείο .......”. Τίποτα άλλο.Το διάβασα αρκετές φoρές καθώς οδηγούσα για να καταλάβω.Πήρα τηλέφωνο τον αποστολέα.Μάταιος κόπος.Η σύνδεση δεν είναι εφικτή.
    Έριξα μια γρήγορη ματιά στο ρολόι του αυτοκινήτου.Σχεδόν σε μια ώρα,σκεφτικά.Έκανα στην άκρη.Άναψα τσιγάρο.Το ξενοδοχείο είναι κοντά.Να πάω?Τι μπορεί να είναι..., τι μπορεί...Περνούσε γρήγορα η ώρα.Ήχος στο κινητό μου πάλι.
Μήνυμα... ”Δωμάτιο 56”.
    Όποιος είναι,κατάφερε να μου ξύσει την περιέργεια.Έβαλα μπροστά το αυτοκίνητο και ξεκίνησα.Παραλιακή διαδρομή που αργά έσβηνε την πόλη.Άφηνε την μυρουδιά της θάλασσας να με χαλαρώνει και την μουσική να με ταξιδεύει.Μέχρι που έφτασα.
    Κοίταξα πάλι το ρολόι,το κινητό... Άναψα τσιγάρο.Δεν ξέρω γιατί.Ένιωσα ξαφνικά σαν να ελέγχω την κίνηση του ξενοδοχείου.Κοιτούσα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.΄Η μάλλον έψαχνα να τα βρω.Σαν το όλο μέρος να ήταν έρημο,με μόνη παρέα το αεράκι από την θάλασσα πιο πέρα.
    Είδα σκιές πίσω από τα τζάμια, μέσα στο κτίριο.Η περιέργεια με έσπρωχνε ακόμα πιο πολύ.Βγήκα από το αμάξι,ίσιωσα τα ρούχα μου.Πέταξα το υπόλειμμα του τσιγάρου που είχε κολλήσει στο στόμα.Άρχισα να ανεβαίνω τα 3-4 κεντρικά σκαλοπάτια που με οδηγούσαν στην είσοδο.
    Η πόρτα απαλά κουνήθηκε δεξιά.Και άλλη μια αμέσως, με το πρώτο μου βήμα προς τα μέσα.Βρέθηκα σε μια μεγάλη αίθουσα.Ένα τεράστιο φυτό.Δεξιά ένα σαλόνι υποδοχής,με ένα πούρο να καίει ακόμα στο τασάκι.Στα αριστερά, στο βάθος η reception με την κοπέλα ντυμένη απλά, να μου προσφέρει ένα χαμόγελο.
    Ο χώρος θύμιζε ταινία εποχής 90.Σαν να είναι λίγο ξεχασμένο,μουρμούρισα και κατευθύνθηκα προς την κοπέλα...
-“Ο κύριος για το δωμάτιο 56”, με ρώτησε,αλλά πιο πολύ ήταν η σιγουριά της, πάρα η ερώτηση.
  Κούνησα το κεφάλι απαλά,σαν μικρή υπόκλιση,για να κρύψω το ερωτηματικό μου βλέμμα.
-''Σας περιμένουν'' συνέχισε η κοπέλα,αφήνοντας ένα γλυκό χαμόγελο καθώς που μου έδειχνε το ασανσέρ.
-”Στον 5 όροφο...”
-“Σε ευχαριστώ πολύ” αποκρίθηκα,αλλά μάλλον μούγκρισα.
   Το ασανσέρ στο ισόγειο.Μπήκα μέσα κοιτάζοντας τον αριθμό 5.Μέχρι να ανοίξω την πόρτα στον όροφο οι σκέψεις έτρεχαν σαν ποτάμια μέσα μου.Προλαβαίνω ακόμα να γυρίσω πίσω,μονολόγησα.Τι κάνω εδώ...?
    Κάθισα μήνες να κοιτάω την πόρτα του 5 ορόφου.Κοίταξα το κινητό... Δώδεκα παρά ένα...Πήρα την απόφασή μου.Άνοιξα την πόρτα... 
   Γούρλωσα τα μάτια.Δεν ήμουν εκεί που νόμιζα ότι είχα πάει.
Τα πόδια μου πατούσαν επάνω σε χοντρό κάτασπρο χαλί.Οι τοίχοι ήταν κάτασπροι,το ίδιο παχύ άσπρο χαλί υπήρχε παντού.Στους τοίχους,στο ταβάνι... Μικρά χρυσά σιρίτια στο ύψος του ενός μέτρου έσπαγαν την μονοτονία,μαζί με τα ανοικτά γαλάζια σποτάκια που ήταν διάσπαρτα παντού.Στο πάτωμα,στους τοίχους...
    Άρχισα να περπατάω αθόρυβα...55..56!Είμαι έξω από το δωμάτιο 56.Πίσω από εδώ κρύβεται αυτό το μυστικό.Ο αποστολέας!Εκανα να χτυπήσω την πόρτα...Την βρήκα ελαφρά ανοικτή.Αποφασιστικά πια,την έσπρωξα...
   Για να βρεθώ στην μεγάλη αντίθεση του άσπρου...

   Έκανα ένα βήμα μέσα στον κατάμαυρο διάδρομο και καθώς πάτησα το πάτωμα φωτίστηκε το κάθε βήμα μου.Οπού πατούσα led φώτιζαν το διάβα μου... 
   Έκλεισε η πόρτα.Έπρεπε να κινηθώ,το φως γινόταν λιγοστό... Έκανα ένα βήμα ακόμα,και άλλο ένα...
    Μια σειρά από led ξεκίνησε από τα βήματα μου και φώτισε περιμετρικά τον μαύρο δερμάτινο καναπέ στον τοίχο.Κατάλαβα ότι εκεί ήταν η θέση μου.Κάθισα πολύ αναπαυτικά...
  Χαμήλωναν πάλι τα άσπρα led τον φωτισμό τους...
Σκοτάδι...
   Προσπάθησα να δω μέσα σε αυτό... Τίποτα... το απόλυτο τίποτα.Προσπάθησα να ακούσω κάποιον ήχο...Το ίδιο με πριν.Απόλυτο τίποτα.
   Στα αριστερά μου,απαλά φάνηκε ένα τραπεζάκι,μαύρο,από το λευκό spot τις οροφής... Επάνω του η μάρκα που καπνίζω,ένα πολύ καλό κόκκινο κρασί... δυο ποτηριά...
   Ένιωσα να λάμπουν στο υπόλοιπο σκοτάδι άλλα δυο μάτια.Στον ήχο της ησυχίας ακούστηκε το κρασί που κυλάει στο κολονάτο ποτήρι... Από το πάτωμα...χαλαρή μουσική άρχισε να κυλάει σαν ποτάμι...

   Είδα τα ξανθά μαλλιά σου να λούζονται από απαλό άσπρο φως από το ταβάνι... Είδα τα χέρια σου να γίνονται χιλιάδες μικροσκοπικά λαμπιόνια και να ακολουθούν το κορμί σου μαζί με τον χορό σου.Επιδεικτικά να ξεκουμπώνεις το πουκάμισο σου,Τα όμορφα σου πόδια,κάτω από τις μαύρες ζαρτιέρες να γυαλίζουν, με το φως να σε ακολουθάει παντού... Σαν χέρια που σε ακουμπάνε και σε λατρεύουν.
   Είδα την κίνηση σου επάνω στην καρέκλα με τα πόδια σου ανοικτά.Άκουσα στον αέρα να σφυρίζει το δέρμα.Είδα τα μάτια μου να καίνε με τις εικόνες ηδονής μέσα τους.Και εκείνο το φως να σε φωτίζει και να σε αποθεώνει...στην κάθε σου ανάσα....



Trip73p
27/04/2012



Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Δεν...


Δεν...
είπες,
είπα...

Όχι...
είπες!
δεν είπα...

κι όμως...
είπα...
δεν μίλησες...

μα...
συμφωνήσαμε και οι δυο,

αλλά...
μόλις είπες σιγανά
και κοίταξες το ανοικτό παράθυρο...

αλλά...
ψιθύρισα,
κούνησα το κεφάλι
και συνέχισα να βλέπω τηλεόραση.

Trip73p
26/04/12

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Κάποιο βράδυ


Έρχεται νωχελικά το καλοκαίρι.
Σε ένα μπαλκόνι,
μανιωδώς,
θα καίγεται κάθε στιγμή,
ένα τσιγάρο.

Τα υπολείμματα,
ο καπνός,
θα χαράξουν,
λίγο πριν εξαϋλωθούν,
πάνω στους τοίχους,
γλυκά όνειρα,
ταξίδια μαγικά,
εικόνες,
άλλων περιοχών...

Μέσα από την θολούρα,
σκιές,
πάθη,
αγγίγματα,
θα παραταχθούν σαν στρατιώτες,
δίνοντας μου γερά χαστούκια,
μέχρι το δάκρυ
να κυλίσει αβίαστα
και στο τέλος του
να καθαρίσει τις αναμνήσεις...


trip73p
23/04/2012

Θαυμαστά όνειρα


Είναι κάποιες μέρες,
που το μόνο που αναβλύζει
από το εγώ μου,
είναι
η πικρή γεύση της ήττας.

Όταν εκείνα,
τα θαυμαστά όνειρα,
αρχίζουν και σβήνουν
μαζί με τις καρτερικές υποσχέσεις
και γίνονται
μικρές δυνατές αναμνήσεις.

Όμορφες συνάμα,
που το κάθε μόριο του σώματος,
της ψυχής,
θέλει να ζήσει
πάλι και πάλι...

Έλα όμως
που οι ζωές
αν και παράλληλες
δεν θέλουν να ενωθούν.

έτσι,
τα θαυμαστά όνειρα,
μένουν μονάχα.
Μέσα στο μυαλό
η αφή χάνεται,
συμπληρώνοντας και αυτή
εκείνη την γλυκόπικρη γεύση του
άπιαστου ονείρου...

Σαν να έχεις φάει
το πιο όμορφο γλυκό,
σε μαγεμένη χωρά
που δεν θα ξαναπάς...

το λακταράς...
μα είπαμε...

Είναι κάποιες μέρες
που το μόνο που αναβλύζει
από το εγώ μου
είναι
η πικρή γεύση της ήττας...

trip73p
23/04/2012

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

...λίγο πριν ρίξεις νερό στο πρόσωπο!


Είναι σαν να ξυπνάς ένα πρωί.
Να σου γαργαλάει ο ήλιος τα μάτια...
Ξυπνάς γλυκά...
τεντώνεσαι...
ξύνεσαι...
πας τουαλέτα...
και εκείνη την στιγμή,
λίγο πριν ρίξεις το δροσερό νερό στο πρόσωπο,
καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά...

Γίνεται ένα περίεργο κρακ!
Σαν να πατάς ένα μικρο ξυλάκι στο σκληρό πάτωμα...
και μένεις ακίνητος.
Αναπολείς να δεις τι φταίει...
φταίνε...
Οι αγάπες?
Οι φίλοι?
Οι άνθρωποι?
Τα λεφτά?
Οι λάθος επιλογές?
Οι τράπεζες?
Το κράτος αλληλεγγύης?
Η ανεργία?
...
Πέφτεις πια από το τεντωμένο σκοινί σου.
βουτάς στο άπειρο!


Και αφήνεις πίσω...?
Εδώ έρχονται τα δύσκολα...
με τούς ανθρώπους που δέθηκες
και δεν θέλεις με τίποτα να πληγώσεις.
Άσχετα αν το κάνεις κάθε μέρα...
Αλλά τώρα είναι διαφορετικά λες...
τους αγαπάς...
τελικά αυτούς?
Ή τον εαυτό σου?
Θυμήσου...



Γυρνάμε πίσω στο κρακ...
έχεις μείνει εκεί...
το νερό τρέχει από την βρύση...
σκέφτεσαι διάφορες ανοησίες
μέχρι και τον άγγελο που θα σε συνοδέψει στην βάρκα...
πάλι θηλυκός και μόνο θηλυκός...

κάπου εκεί χαμογελάς...
ξέρεις...
ο πόνος
ο κρυφός πόνος όταν αποκαλύπτεται
είναι μια τεράστια δύναμη,
συνήθως σε χέρια αδύνατου...

πρόβλημα...
γιατί εκείνη την στιγμή το μάτι καίει...

το νερό τρέχει

και πολύ γρήγορα η φλέβα πετάει το αίμα...


αν ξέρεις...
σύντομα έρχεται μια θολούρα,
μια μαυρίλα και σου κλείνει τα μάτια
ίσως τότε πανικοβληθείς για το τι κάνεις
αυτό το όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό
ίσως όχι...

ίσως περιμένεις να γνωρίσεις το θηλυκό σου άγγελο..





Θυμήθηκα...Σας αγαπώ!!!!

trip73p
19/04/2012

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

... να...


-Θέλω να...
-Οι καταστάσεις διαχωρίζουν τα θέλω!
Ηλίθιε!

-Θέλω να...
-Είναι σαν άπιαστο όνειρο,
με διέξοδο το όνειρο!

-Θέλω να...
-ΧΑΧΑ ΧΑ!
είναι σαν ράγες που συναντιούνται σε διακλαδώσεις!
...Μόνο...



-Θέλω να...
Ψαχούλευε σε άδειες τσέπες,
συνεχεία... 
ΣΚΟΥΠΙΔΙ!

-...να...
-Κοίτα ρε!
Έμειναν οι λαστιχιές στους δρόμους!

-Θέλω να...
-Δεν μπορείς!
Έγινε άδειο το μπουκάλι και ας το έβλεπες γεμάτο...

-...να...

-   ...κρύα η θάλασσα σήμερα παιδί μου
και η βροχή δεν σταματάει...




(θέλω να κάνω τις μέρες μου φωτεινές...)


trip73p
08/04/2012

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Δες εδω...


Δες εδώ,
στον μικρο βυθό,
τσακισμένες χαρές.
Πλοία διαλυμένα
έφτιαξαν τον άπατο βυθό,
ρηχό.

Κάποιες νυχτιές
σαν αυτή,
μικρά ξωτικά
σκαρφαλώνουν επάνω μου
να μου θυμίσουν 
τις μικρές,
για άλλους,
δοξασμένες ήττες μου.

Εκεί αρχίζει η συρρίκνωση.
Η αηδία για την ζωή.

Τα μικρά ξωτικά,
γίνονται στοιχία,
εφιάλτες,
πλακάκια
σε ένα μπάνιο
που μετράω ασταμάτητα,
μικρο παιδί,
τρομαγμένο
με τις εικόνες,
μέχρι να έρθει το φως,
να με δει να σέρνομαι
παραδομένος στο πάτωμα.

Δες εδώ,
κοιτάω τον βυθό,
δίπλα μου
οι τσακισμένες χαρές
είναι πάλι στην θέση τους.

Ανάβω τσιγάρο
σιδερώνοντας το εγώ μου.


Trip73p
06/04/2012