....

Όλα είναι μεταμορφωμένα,
τα μάτια με γελούν.
οι σκιές έρχονται και φεύγουν,
κτυπαν την πόρτα μου,
ατελείωτες νύχτες...
Τις φωνάζω να μπουν
σαν τον γερο παραξενο...
δεν τολμούν!
μένουν εκεί
να τρομάζουν της νύχτες μου.

Αλλά...
απλά δεν ξέρουν...
τις νύχτες,
τα μάτια μου είναι φωτισμένα...

trip73p

25/06/2012

”Πρόσεχε,κόβει πολύ”

        Ανοίγω τα μάτια μου αργά.Βλέπω για μια πηγή φωτός.Μουρμουρίζω νωχελικά.Νιώθω μικρούς πόνους σε διάφορα σημεία του σώματος μου.Βρίσκομαι ξαπλωμένος και μόνος στο δωμάτιο.Με τα χεριά μισοδεμένα ακόμα επάνω στο σιδερένιο κρεβάτι.Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τον χορό.Κοιτώ ακόμα το ταβάνι.Ψάχνω γύρω μου κάτι να ελευθερωθώ.Δεξιά μου,στο κομοδίνο ένα μαχαίρι.Ξελύνω τα χεριά μου,πονάνε πολύ και τα τραβάω με όση δύναμη μου έμεινε προς το σώμα μου.

     Βγαίνει ένας περίεργος μορφασμός από το πρόσωπο.Ανασηκώνομαι με την ελάχιστη δύναμη που μου έχει απομένει και κοιτάω το πρόσωπό μου στον καθρέπτη.Δεν μπορεί να τα πέρασα όλα αυτά.

-Καταπληκτικό βράδυ!Τι ανεπανάληπτη νύχτα... Ευχαρίστηση... Σωματική ηδονή...ψυχική ηδονή... Ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων και αισθήσεων που χρωστάω σε κάποιον άνθρωπο.

      Αλλάζει το πρόσωπο μου.Χαμογελάω με τα μάτια να νιώθουν τους τελευταίους καπνούς από τις φωτιές.Τα πόδια μου ακόμα δεμένα στο κρεβάτι.Αγγίζω την λάμα του μαχαιριού.Κόβομαι ελαφρά.Ακόμα απολαμβάνω τα πάντα επάνω μου.

      Επάνω στο κομοδίνο,ενα μικρό χαρτάκι...”Πρόσεχε,κόβει πολύ”.Με συλλαμβάνω να γελάω.Να με πλημμυρίζουν συναισθήματα χαράς.Απίστευτης ευχαρίστησης.Έχω βγάλει πια φτερά και έχω πετάξει;Μπορεί!Μα τώρα κόβω τα σκοινιά από τα πόδια μου και προσπαθώ να σηκωθώ όρθιος.

-ΧΑ...μπορώ!Αναφωνώ,με έκπληξη που τα κατάφερα.

    Πονάω ολόκληρος,αλλά αυτό θα είναι συνεχόμενο για σήμερα για αύριο...Αλήθεια!Δεν θέλω να φύγει αυτή η αίσθηση από πάνω μου.Δεν θέλω να κάνω ούτε καν μπάνιο να χάσω την μυρουδιά των υγρών σωμάτων,τα αρώματα... Αυτά που σε ανεβάζουν στις κορφές των βουνών,στον ψυχρό αέρα που νιώθεις με δεμένα τα μάτια...

     Ανάβω τσιγάρο,με τις συνηθισμένες βαρετές κινήσεις.Πάω προς το παράθυρο,σπρώχνω την κουρτίνα στο πλάι με δύναμη.Ανοίγω την πόρτα,γεύσεις από την θάλασσα εμπρός μου.Με καλεί,το νιώθω.Γυμνός,ξυπόλητος βρίσκομαι στο μπαλκόνι να καπνίζω και να χάνομαι στις βαθιές μου σκέψεις.

    -Ποίηση!Ναι...δεν έχω άλλη λέξη να χαρακτηρίσω αυτό που ακόμα είναι επάνω στο σώμα μου.Ένα βαθύ δυσνόητο ποίημα για άλλους,ήρθε και ξετυλίχθηκε μπρος στα πόδια μου,γονάτισε,άρχισε να μου τα φιλά...

      Είναι όλα αυτά;Είναι μόνο αυτά;Όταν γνωρίζεις ανθρώπους και όχι μάτια που σε βλέπουν σαν τσέπη ή σαν κρέας... Όχι!!!Είναι κάτι πολύ βαθύτερο,όταν σε κοιτάνε στα μάτια και ξαφνικά μέσα από κάτι μικρές γρίλιες βλέπεις μια ιδέα τις απόγνωσης τους μέσα τους.

    Αυτός ο άνθρωπος είναι τελικά η ποίηση.Όταν αρχίζεις το διάβασμά μαζί του,όταν αρχίζει και εκείνος να σε διαβάζει,τα δυο μονοπάτια,οι καλά κρυμμένες φαντασίες φτιάχνουν τεράστιους δρόμους!Βάζουν φώτα,σπίτια,πάρκα,κόσμο...όλα μαζί μία πόλη...μια ηρεμία...Απόλυτη γαλήνη...

     Έλιωσα πάλι μαζί με το τσιγάρο μου.Μικρά χαχανητά έκαναν το κεφάλι μου να γυρίσει αριστερά και να κοιτάξει προς το διαχωριστικό του μπαλκονιού.Μια κοπελίτσα,ίσως γυμνάσιου,με κοιτούσε με περιέργειά,έτσι γυμνό και χαμένο,πίσω από το τοιχάκι.Με κάτι μικρά ερευνητικά μαύρα μάτια.Ήταν τόσο αθώο το γέλιο της.Μονό αυτό είδα.Χαμογέλασα γλυκά και τραβήχτηκα προς τα μέσα.

     Μαζί μου μέσα στο δωμάτιο μπήκε φως.Μια αύρα.Κοίταξα τον χώρο.Φάνηκε πιο μεγάλος.Ένα τεράστιο σιδερένιο κρεβάτι με κομμένα σκοινιά επάνω στο στρώμα,επάνω στα σίδερα.Ανακατεμένα σεντόνια,που ακόμα έχουν αρώματα σαν ακριβή κολόνια.Ρούχα πεταμένα από κάτω του.Απέναντί του,ο τοίχος καθρέφτης,τεράστιος...Πιο μέσα επιτοίχια ντουλάπα.Ταπετσαρία άσπρη με μαύρα σχέδια σαν λουλούδια στον υπόλοιπο χώρο.

     Θυμήθηκα τον δρόμο μου μέχρι εδώ.Το χέρι που με οδήγησε μέχρι εδώ χτες το βράδυ.Αυτό που μου έδεσε τα μάτια.Που έβγαλε τα ρούχα μου απαλά και με την αγκαλιά του με έδεσε γλυκά στο κρεβάτι και στο σώμα του.

    Μουρμούριζα διάφορα στο ταξίδι της.Μια θεά με έβαλε σε ένα θρόνο και με έκανε βασιλιά για τους αιώνες της νύχτας,με γλώσσες να ανάβουν μικρές εστίες φωτιάς και πόνου.Θέλω πάλι να την νιώσω.Την νιώθω,εδώ δίπλα μου,να μου λέει τι να κάνω στο μοναχικής ηδονής μονοπάτι που περπατάω.Το ψιθύρισμα στα αυτιά μου,το φτερούγισμα στην πλάτη,άγγελος με φτερά με αγκάλιασε και βρίσκομαι να ζω πάλι το όνειρο μου.Τρέμω ολόκληρος με μελωδίες μέσα μου...

     Κάνω πίσω,απλώνω το σώμα μου στο κρεβάτι και στιγμιαία κουρνιάζω στο στρώμα,πληγωμένος από γεύση ηδονής και απουσίας.

Πρέπει να κοιμήθηκα.Δεν ξέρω τι ώρα είναι.Άνοιξα τα μάτια μου απαλά και τρομαγμένα.Αίσθηση μοναξιάς με διαπέρασε.Άγγιγμα που τώρα δεν έχω.Σηκώθηκα.Άναψα τσιγάρο και παρατήρησα το μπουκάλι από κρασί στο πάτωμα.Ακούμπησα τα χειλι μου επάνω του.Ζεστό κόκκινο κρασί,γεύσεις σταφυλιού,πιεσμένο να βγάλει τα υγρά του,ήρθε στο στόμα μου.

  Έψαξα το κινητό μου τηλέφωνο.Κάπου υπήρχε στο παντελόνι μου.Καμιά κλήση.Κανένα μήνυμα.Έστεκε και αυτό πεταμένο και μόνο.Θεέ μου!Τι μοναξιά με κύκλωσε.Κρυώνω.Θέλω να ντυθώ.

   Άρχισα να σκοτεινιάζω μέσα μου.Αυτό ήταν;Αναρωτιόμουνα.Έτσι τελειώνει;Δεν μπορεί απλά να ήταν ένα παιχνίδι μιας νύχτας.Και αν ήταν;Επιστροφή μου στην απαίσια μονότονη ζωή.Αλλά δεν μπορεί...Θα πάρει τηλέφωνο,θα στήλη μήνυμα,φωνή επιβίωσης από τα σπλάχνα μου.

   Εκκλησία το παράθυρο.Με αργά βήματα οδηγήθηκα στο μπάνιο.Άνοιξα ελαφρά ζεστό νερό και το άφησα να κυλάει επάνω μου.Βαθιές σκέψεις τρέχουν στον αδιέξοδο λαβύρινθο μου.Άρχισαν να με πνίγουν μαζί με το νερό.Έχει αρχίσει να ανεβαίνει μέσα στο μπάνιο.Γιατί έκλεισα την πόρτα;Ματιές στον καθρέφτη επάνω από τον νιπτήρα.Όχι,είναι μόνο μια ηλίθια ιδέα.Όλα καλά...ηρέμησε και χαμογέλα...Το νερό ανεβαίνει...δεν μπορώ!Πρέπει να βγω από εδώ....

    Βαθιές ανάσες...Άλλη μια βγήκε από τα έγκατα μου.Πεταμένος,σκουπίδι στον διάδρομο,με το νερό ακόμα να τρέχει,το ακούω σαν καταρράκτη στους τοίχους.Βρεγμένος,με το τρέμουλο ακόμα γύρο μου,πρεζόνι που δεν έχει δόση.Μπουσουλώντας στο δωμάτιο,ψάχνω το υπόλοιπο κρασί.Γεύσεις μπαγιάτικες στο στόμα μου.Σέρνομαι μέχρι το παράθυρο.Τραβάω το τασάκι,τα τσιγάρα,το μπουκάλι.

    Έξω έχει υπέροχη μέρα.Στην παραλία,σώματα με μαγιό λιάζονται.Πίνω,πίνω και καπνίζω το ένα,το άλλο,ξανά άλλο...Φεύγει ο ήλιος.Χαιρετάει γλείφοντας τα σύννεφα με τα χρώματα του την μέρα και κάπου εκεί που χύνεται η θάλασσα,χώνεται και αυτός.

    Έχω χάσει το μπουκάλι.Έχω ανοίξει το άλλο πακέτο τσιγάρων.Βραδιάζουν οι σκέψεις μου και το κινητό μένει χωρίς φως ακόμα.Χωρίς να μου στείλει ένα μικρο χαμόγελο.Είναι μια κατάρα με αυτόν τον άγγελο.Να έρχεται σε στιγμές,να με ξεθάβει να παίρνει το χώμα από πάνω μου με τα φτερά του και μετά,απαλά να τα κουνάει και να χάνεται μέσα από τους τοίχους.Έτσι όπως έρχεται πάντα.

    Δεν έχει λέξεις αγάπης.Έχει παιχνιδίσματα,χάδια,τρυφερότητα,που κάποιες στιγμές ξεφεύγουν από τα μάτια της,όταν ελευθερώνεται πραγματικά μαζί μου.Βλέπω τον πόνο της,την αγωνία της και ας νιώθω ότι με κοιτά βουβά όταν είναι δίπλα μου.

   Δεν είμαι ο μοναδικός ναυαγός που σώζει από τους πνιγμούς του.Άγγελος είναι,πετάει μακριά,ξανάρχεται.Ίσως παίρνει κάτι από μένα για να συνεχίσει το ταξίδι του.Αγγίζει όμως τα θέλω μου,βρίσκεται εκεί,αν και χιλιόμετρα μακριά,με το παραμικρό,χωρίς παράπονα,να ακούσει την κάθε μου άρρωστη λέξη χωρίς διαμαρτυρία.

   Λάθος στιγμή;Μπορεί...Αλλά τι είναι λάθος στην γη από την φύση;Στην ζωή των καθημερινών ανθρώπων;Όταν πρέπει να συναντηθούν κάποιοι άνθρωποι,να ερωτευτούν,να τσακωθούν,να χωρίσουν,αυτό πραγματοποιείτε.Δεν γίνεται διαφορετικά.Περνώντας στοιχειά ο ένας από τον άλλο,ρουφώντας εμπειρίες ζωής,προχωράμε.Μέχρι το τέλος.Τέλος ή αρχή κάτι νέου;

   Και αυτό το τηλέφωνο...δεν κτυπάει.Πάλι στέκει μονάχο.Πάλι σιωπηλή παρέα μέσα στον καπνό.Βράδιασε.Θέλω να ακούσω την πόρτα να ανοίγει.Θέλω πάλι να νιώσω την συγκεκριμένη παρουσία...

    Θέλω,θέλω...Ψάχνω στα κρυφά μου βάθη,τα παιδικά μου τραύματα να βρω τις αίτιες για τα αισθήματα που νιώθω.Αγγίζω πληγές που ήξερα ότι έχω κλείσει,αλλά τελικά ήταν πρόχειρα τοποθετημένες σε κάποιο ράφι,δεν έκλεισαν ποτέ και μάτωναν αργά .Γεμάτες σκόνη με μόλυναν, κάθε στιγμή απόλυτης απόλαυσης.Ένιωσα τον πόνο και το δάκρυ.Τι παιδική αφέλεια μου κάπου εκεί να παίζει μόνη της με μικρά αυτοκινητάκια.Τα παιδικά μάτια μου,του αδελφού μου και το κλάμα μας,εκεί στο δέντρο μονοί,στο νεκροταφείο μακριά από τον κόσμο που συνόδευε.

   Στην ουσία αυτή η παιδική αφέλεια δεν έφυγε πότε.Πάντα την είχα μέσα μου και μου επέβαλε τα τεράστια λάθη στην ζωή μου και ταυτόχρονα απολάμβανε τις χαρές μαζί μου.Έτσι σαν πεντάχρονο παιδί.Με την ίδια ματιά...

   Πονάω απαλά,ένα μικρό τσούξιμο στο χέρι.Είναι το τσιγάρο που κάηκε μαζί μου,μέσα από τις καταθλιπτικές μου σκέψεις που πάντα με κυκλώνουν ότι κι κάνω.Πονάω.Κάτι ζεστό αναβλύζει από μέσα μου και με χαλαρώνει.Αίσθηση ηρεμίας,ανακούφισης.Απαλά κλείνω τα μάτια και με νιώθω να ελαφρώνω την συνείδηση μου.

   Μπροστά μου πρόσωπα,εικόνες,αισθήσεις,έπιασαν χορό χωρίς μουσική.Χορεύουν και συζητάνε.Όλες μαζί μια φωνή.Ένα κάλεσμα στον από μηχανή Θεό μιας αρχαίας τραγωδίας.Οδηγούν την λιτανεία στο παράθυρο...Φεύγω!Απαλά,ακούραστα,με βλέπω ακόμα εκεί,από την γωνία επάνω στο ταβάνι.Μισοξαπλωμένο το σώμα μεταξύ πατώματος και κρεβατιού κρατώντας ακόμα την γόπα του τσιγάρο στο δεξί χέρι. Ζεστή η λάμα του μαχαιριού.

    Επάνω στο κομοδίνο,ένα μικρό χαρτάκι...”Πρόσεχε,κόβει πολύ”

Μου είχε δείξει το τέλος από την αρχή.Μου είχε πει τον κίνδυνο από την αρχή.Δεν θέλησα να το δω ποτέ.Το ήξερα αλλά αφέθηκα επάνω της.Παιδική αφέλεια.Έκλεισα τα μάτια και χάθηκα στην ηδονή της.Χάθηκα κάπου μακριά και παντοτινά.

                                                                                                                                                       trip73p

                                                                                                                                                 22/06/2012

Κατω απο τα δεντρα

Θα ήταν πρωινό,

πρωινό κάποιου μήνα,

πήγαινα στο σπίτι.

Στα δέντρα,

κάτω από την ακρόπολη,

σκιές!

Θα ήταν πρωινό.

πρωινό κάποιου μήνα.

δεν ήταν περαστικοί,

δεν ήταν εργάτες,

δεν ήταν θαυμαστές...

είχαν στολές,

μαύρες,

άσπρες,

μπλε.

φάροι που γυρνάνε

θλίψη

και σιωπή

θα ήταν πρωινό.

Πρωινό κάποιου μήνα,

δεν θυμάμαι

απουσίαζα από την νύχτα,

απουσίαζα από την μέρα...

trip73p

1/06/2012

Προσωπικά

Η βροχή

πέφτει σιωπηλή

εδώ στο Μετς.

Είναι μία παρέα

που φέρνει νοσταλγία

καθώς

μου γλύφει τα ρούχα

και περνάει στο κορμί μου.

Μια πόλη που κάνει ότι κοιμάται,

φοβισμένη

από λίγη βροχή,

με την Αρδηττού

πιο κάτω,

να σφυρίζει ανέμελη

και αδιάφορη την ζωή της Αθήνας.

Και η βροχή πέφτει σιωπηλή,

ώρες τώρα,

σαν ο χειμώνας να κάνει

ακόμα παρέα

στην επιμονή μου

στο όνειρο που άγγιξα

και θέλω ακόμα.

Δεύτερη φορά κατηφορίζω

την Αναπαύσεως

τρίτη...

Κάποια πράγματα

δεν έχουν σημασία

αλλά όλα μαζί

μου δίνουν σήμερα κάποιο νόημα

όπως εχθές

με τα τσιγάρα και το λίγο κρασί

κατ εμέ

στο μπαλκόνι.

Μούσκεμα από την βροχή

περπατώ,

χαμογελώ,

δακρύζω

και γελάω.

Ένας τζόκερ

πεταμένος

σε γωνιά της Αθήνας.

Μοναξιά,

ατελείωτη μοναξιά

με παρέα την βροχή

και μια ιδέα...

trip73p

18/05/2012

Εδω.

Σε αυτή την παραλία,

κοιτώ την άμμο.

Επέκταση της,

μία τρεμουλιασμένη θάλασσα

με μικρά νησάκια

να αγωνίζονται επ άπειρον

με τα κύματα.

Ρίχνω κλεφτιές ματιές

στα αεροπλάνα.

Ο ήχος τους,

η θάλασσα,

μουσική στο ήσυχο τοπίο.

Εδώ στην παραλία,

κατάλαβα

ότι δεν μπορώ

να ξεφύγω από μένα,

και γελάω πονηρά,

για όσα έχω σκεφτεί

να κάνω

και τα έκανα.

Κάποιος κολυμπά,

τα αεροπλάνα χαμηλώνουν αργά,

τα νησιά ακόμα παλεύουν...

Όλα είναι μπροστά μου

και μία αόρατη δύναμη,

τόσο κοντά μου,

να μου κρατά το χέρι.

Εδώ στην παραλία,

παραδέχομαι

πια τις αλήθειες μου,

Τις ζωγράφισα στην άμμο

με το πιο γλυκό χαμόγελο μαζί.

Trip73p

14/05/2012

for D.

Μην φτύνεις

τα χιλιάδες μηνύματα

στους τοίχους,

να τα κοιτάς,

για να μάθεις να ζεις!

Ξεκινά!

τα όνειρα σου χάραξε

και εσύ,

εδώ στον τοίχο.

Μέσα σε αυτά,

χωρά και το δικό σου!

Και αν περαστικός το δει,

ίσως γίνει και δικό του,

ίσως και κάπου άλλου

πέρα στον πλανήτη,

κάποιοι την σπίθα

στην ματιά σου,

την κάνουν ιστορία.

και όλα αυτά

θα είναι,

ίσως,

ένα σου μόνο όνειρο!!!!

trip73p

09/05/12

Ειναι αργα...

Είναι αργά,

Τα φώτα στην σκηνή

έσβησαν,

μόνος θεατής,

κεφάλι ακουμπισμένο

στα γόνατα

σε μια θέση.

“Ήταν λιγοστό

για να ήταν έστω όνειρο”

μονολογεί...

Σηκώνεται αργά,

“δεν ήταν ούτε καν μια συναυλία”

συνεχίζει...

Δίπλα του σκουπίζουν,

μαζεύουν το χώρο.

Στο πρόσωπο του

μικρά ποταμάκια.

Είναι αργά,

έξω στον δρόμο

σε μια πόλη χαμένη στη γη.

Ακολουθώ το θεατή.

Καταρρέει

στο παγκάκι.

Του προσφέρω τσιγάρο.

''ήθελα μόνο να γελά

ήθελα μόνο όνειρα άχρωμα,

μικρά

να πάρουν χρώμα''

Προσφέρω το κρασί από το μπουκάλι.

Με κοιτά στα μάτια,

βλέμμα σκοτεινό,

σαν τα δάκρυα του

να πέφτουν σε πηγάδια μαύρα.

''όταν ανακαλύπτεις μια κρυμένη

καρδιά,

ερωτεύεσαι

χωρίς να ρωτήσεις...

δες εδώ...''

Είναι αργά σε τούτη την πόλη,

ο χώρος μεταβάλλεται.

Τα δεντρά στο πάρκο αλλάζουν σχήμα,

το παγκάκι χάθηκε μέσα στο ξύλινο πάτωμα.

Ο θεατής έμεινε μόνος,

μισοξαπλωμένος στον καναπέ,

με πεταμένα αποτσίγαρα μπροστά του.

Ένα σπασμένο ποτήρι

και λίγο αίμα στα χεριά του.

Τελευταία ματιά πριν τα φώτα σβήσουν...

με είδα στον καθρέπτη...

trip73p

5/5/2012

Εκει μεσα...

Μέσα στο σκοτάδι,

ψάχνω την παλιά σου σκιά.

Εκείνη,

που ένα χαμόγελο

έφτιαχνε τις βάσεις να πατάω γερά.

Μέσα στο σκοτάδι,

ψηλαφίζοντας,

βρήκα όμορφες λέξεις.

Αξέχαστες εικόνες,

χαραγμένες μια μια

στο ξύλινο πάτωμα.

Μέσα στο σκοτάδι,

έλαμψαν 2 μάτια,

φώτισαν τους άδειους τοίχους.

Μέσα στο σκοτάδι,

τώρα υπάρχει η μνήμη σου.

Στήθηκε ένας μικρός εκθεσιακός χώρος,

κλειστός για όλους...

Έβαλα όλα όσα βρήκα ψηλαφίζοντας,

επάνω σε βάθρα

με λιγοστό φως.

και βγήκα έξω

να ψάχνω τα χαμένα σου μάτια.

trip73p

4/05/2012

Δρομοι & συμπερασματα

Ο δρόμος,

είναι η αφύλακτη διάβαση.

Κάθε λογιών

γυρολόγοι,

τσιγγάνες,

μαγισες,

μπαίνουν μέσα

με τα τσαλίμια τους,

τα κόλπα τους,

να κερδίσουν

τα χαμένα τους.

Αυτός ο δρόμος,

η πορεία του καθένα μας,

πάντα παρακάτω διασταυρώνεται

με άλλον.

Έτσι,

ένα μεγάλο γαϊτανάκι,

ξεφορτώνει

όλα τα πάθη,

τα μίση,

την αγάπη που δεν ήρθε,

στον άλλον.

Σαν μεγάλος σκουπιδότοπος.

μέχρι που ο δρόμος

φτάνει στο αδιέξοδο του.

Οπότε...

κοιτάω μπροστά...

και βλέπω πίσω.

Σε αυτά που οι άλλοι δεν γυάλισαν καλά

και τα άφησαν σε μένα.

Σε αυτά που η μοίρα

επίτηδες

τα έφερε στον δρόμο μου.

μικρά,

μοναδικά

παντοτινά

διαμαντάκια

αγκαλιάζοντας με 

θα με πάνε στο τέλος.

Trip73p

03/05.2012

Υπαρχουν λεξεις.

Σαν κάποιο κακό χέρι,

μου καταστρέφει,

όλα αυτά τα θαυμαστά,

που έκανα στην πορεία μου,

μου δίνει ένα κουτί

και μου λέει μόνο μια λέξη.

Βγάζοντας εικόνες

από το κεφάλι,

γράφοντας τα όνειρα σε χιλιάδες

ηλεκτρονικά στοιχειά,

γδύνοντας τον εαυτό μου

σε ανθρώπους,

με φωτισμένα από την ψύχη τους μάτια,

μένει μόνο μια λέξη...

Κάνοντας τα μπουκάλια

γέφυρες,

να περπατώ μέσα από την ανάσα μου

στο όνειρο,

με φλόγα να με καεί,

με λύσσα σκύλου

από το άγγιγμα του ονείρου,

μια στιγμή...

ένα άκουσμα

ένα μήνυμα στο κινητό...

μια λέξη...

ικανή να φέρει το δάκρυ...

Έχοντας δει τόσους

ήλιους να ανατελουν,

τόσες νυχτιές

να χάνονται μέσα την μέρα,

τώρα πια,

μένει εκείνη η λέξη,

εκείνη η γαμημένη λέξη,

να καταριέται

να βρίζει

να λυσσάει...

Απέναντι της

το άπιαστο άγγιγμα του

ονείρου...

Αναμονή...

Trip73p

02/05/2012

ΔΩΜΑΤΙΟ 56

     Ήταν απλά ένα μικρό μήνυμα στο κινητό μου.Ο αποστολέας άγνωστος.

”12μ.μ.Ξενοδοχείο .......”. Τίποτα άλλο.Το διάβασα αρκετές φoρές καθώς οδηγούσα για να καταλάβω.Πήρα τηλέφωνο τον αποστολέα.Μάταιος κόπος.Η σύνδεση δεν είναι εφικτή.

    Έριξα μια γρήγορη ματιά στο ρολόι του αυτοκινήτου.Σχεδόν σε μια ώρα,σκεφτικά.Έκανα στην άκρη.Άναψα τσιγάρο.Το ξενοδοχείο είναι κοντά.Να πάω?Τι μπορεί να είναι..., τι μπορεί...Περνούσε γρήγορα η ώρα.Ήχος στο κινητό μου πάλι.

Μήνυμα... ”Δωμάτιο 56”.

    Όποιος είναι,κατάφερε να μου ξύσει την περιέργεια.Έβαλα μπροστά το αυτοκίνητο και ξεκίνησα.Παραλιακή διαδρομή που αργά έσβηνε την πόλη.Άφηνε την μυρουδιά της θάλασσας να με χαλαρώνει και την μουσική να με ταξιδεύει.Μέχρι που έφτασα.

    Κοίταξα πάλι το ρολόι,το κινητό... Άναψα τσιγάρο.Δεν ξέρω γιατί.Ένιωσα ξαφνικά σαν να ελέγχω την κίνηση του ξενοδοχείου.Κοιτούσα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.΄Η μάλλον έψαχνα να τα βρω.Σαν το όλο μέρος να ήταν έρημο,με μόνη παρέα το αεράκι από την θάλασσα πιο πέρα.

    Είδα σκιές πίσω από τα τζάμια, μέσα στο κτίριο.Η περιέργεια με έσπρωχνε ακόμα πιο πολύ.Βγήκα από το αμάξι,ίσιωσα τα ρούχα μου.Πέταξα το υπόλειμμα του τσιγάρου που είχε κολλήσει στο στόμα.Άρχισα να ανεβαίνω τα 3-4 κεντρικά σκαλοπάτια που με οδηγούσαν στην είσοδο.

    Η πόρτα απαλά κουνήθηκε δεξιά.Και άλλη μια αμέσως, με το πρώτο μου βήμα προς τα μέσα.Βρέθηκα σε μια μεγάλη αίθουσα.Ένα τεράστιο φυτό.Δεξιά ένα σαλόνι υποδοχής,με ένα πούρο να καίει ακόμα στο τασάκι.Στα αριστερά, στο βάθος η reception με την κοπέλα ντυμένη απλά, να μου προσφέρει ένα χαμόγελο.

    Ο χώρος θύμιζε ταινία εποχής 90.Σαν να είναι λίγο ξεχασμένο,μουρμούρισα και κατευθύνθηκα προς την κοπέλα...

-“Ο κύριος για το δωμάτιο 56”, με ρώτησε,αλλά πιο πολύ ήταν η σιγουριά της, πάρα η ερώτηση.

  Κούνησα το κεφάλι απαλά,σαν μικρή υπόκλιση,για να κρύψω το ερωτηματικό μου βλέμμα.

-''Σας περιμένουν'' συνέχισε η κοπέλα,αφήνοντας ένα γλυκό χαμόγελο καθώς που μου έδειχνε το ασανσέρ.

-”Στον 5 όροφο...”

-“Σε ευχαριστώ πολύ” αποκρίθηκα,αλλά μάλλον μούγκρισα.

   Το ασανσέρ στο ισόγειο.Μπήκα μέσα κοιτάζοντας τον αριθμό 5.Μέχρι να ανοίξω την πόρτα στον όροφο οι σκέψεις έτρεχαν σαν ποτάμια μέσα μου.Προλαβαίνω ακόμα να γυρίσω πίσω,μονολόγησα.Τι κάνω εδώ...?

    Κάθισα μήνες να κοιτάω την πόρτα του 5 ορόφου.Κοίταξα το κινητό... Δώδεκα παρά ένα...Πήρα την απόφασή μου.Άνοιξα την πόρτα... 

   Γούρλωσα τα μάτια.Δεν ήμουν εκεί που νόμιζα ότι είχα πάει.

Τα πόδια μου πατούσαν επάνω σε χοντρό κάτασπρο χαλί.Οι τοίχοι ήταν κάτασπροι,το ίδιο παχύ άσπρο χαλί υπήρχε παντού.Στους τοίχους,στο ταβάνι... Μικρά χρυσά σιρίτια στο ύψος του ενός μέτρου έσπαγαν την μονοτονία,μαζί με τα ανοικτά γαλάζια σποτάκια που ήταν διάσπαρτα παντού.Στο πάτωμα,στους τοίχους...

    Άρχισα να περπατάω αθόρυβα...55..56!Είμαι έξω από το δωμάτιο 56.Πίσω από εδώ κρύβεται αυτό το μυστικό.Ο αποστολέας!Εκανα να χτυπήσω την πόρτα...Την βρήκα ελαφρά ανοικτή.Αποφασιστικά πια,την έσπρωξα...

   Για να βρεθώ στην μεγάλη αντίθεση του άσπρου...

   Έκανα ένα βήμα μέσα στον κατάμαυρο διάδρομο και καθώς πάτησα το πάτωμα φωτίστηκε το κάθε βήμα μου.Οπού πατούσα led φώτιζαν το διάβα μου... 

   Έκλεισε η πόρτα.Έπρεπε να κινηθώ,το φως γινόταν λιγοστό... Έκανα ένα βήμα ακόμα,και άλλο ένα...

    Μια σειρά από led ξεκίνησε από τα βήματα μου και φώτισε περιμετρικά τον μαύρο δερμάτινο καναπέ στον τοίχο.Κατάλαβα ότι εκεί ήταν η θέση μου.Κάθισα πολύ αναπαυτικά...

  Χαμήλωναν πάλι τα άσπρα led τον φωτισμό τους...

Σκοτάδι...

   Προσπάθησα να δω μέσα σε αυτό... Τίποτα... το απόλυτο τίποτα.Προσπάθησα να ακούσω κάποιον ήχο...Το ίδιο με πριν.Απόλυτο τίποτα.

   Στα αριστερά μου,απαλά φάνηκε ένα τραπεζάκι,μαύρο,από το λευκό spot τις οροφής... Επάνω του η μάρκα που καπνίζω,ένα πολύ καλό κόκκινο κρασί... δυο ποτηριά...

   Ένιωσα να λάμπουν στο υπόλοιπο σκοτάδι άλλα δυο μάτια.Στον ήχο της ησυχίας ακούστηκε το κρασί που κυλάει στο κολονάτο ποτήρι... Από το πάτωμα...χαλαρή μουσική άρχισε να κυλάει σαν ποτάμι...

   Είδα τα ξανθά μαλλιά σου να λούζονται από απαλό άσπρο φως από το ταβάνι... Είδα τα χέρια σου να γίνονται χιλιάδες μικροσκοπικά λαμπιόνια και να ακολουθούν το κορμί σου μαζί με τον χορό σου.Επιδεικτικά να ξεκουμπώνεις το πουκάμισο σου,Τα όμορφα σου πόδια,κάτω από τις μαύρες ζαρτιέρες να γυαλίζουν, με το φως να σε ακολουθάει παντού... Σαν χέρια που σε ακουμπάνε και σε λατρεύουν.

   Είδα την κίνηση σου επάνω στην καρέκλα με τα πόδια σου ανοικτά.Άκουσα στον αέρα να σφυρίζει το δέρμα.Είδα τα μάτια μου να καίνε με τις εικόνες ηδονής μέσα τους.Και εκείνο το φως να σε φωτίζει και να σε αποθεώνει...στην κάθε σου ανάσα....

Trip73p

27/04/2012