Σε κάθε στιγμή το σώμα τρέχει,
έρημο, μόνο, γίνεται ένα με άλλα…
Κάνουν το πλήθος.
Το πλήθος ,ένα κύμα που χτυπά το μεγάλο κτήριο, γυρνάει πίσω και διαλύεται από άλλες δυνάμεις…
Και ξανά μπροστά.
Κανείς πια δεν υπολογίζει την χασούρα, τον πόνο.
Όλοι χαμένοι μέσα στον παραλογισμό των χημικών
Έφτιαξαν παιχνίδι με καπνούς και πέτρες.
Σώματα κόκκινα, γιατί?
Κάπου κάτι καίγεται και σιδερένια άλογα
πεινάνε στις ταβέρνες πιο κάτω απ την πλατεία.
Σε κάθε στιγμή, τα σώματα έγιναν ένα.
Κύμα να πνίξει όλους αυτούς που πια, έμειναν καρέκλες άδειες στις παραλίες.
Trip73p
13/7/2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου